กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399
"ใช่! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!"
พี่อวี๋ตอบอย่างหนักแน่น พร้อมเสียงหัวเราะเย่อหยิ่งแสบแก้วหูที่ดังก้องไปทั่วชั้นที่พัก
แต่ในวินาทีถัดมา เสียงหัวเราะของเขาก็หยุดชะงักลงทันที
ใบหน้าของพี่อวี๋ยังคงค้างอยู่ในท่าฉีกยิ้มกว้าง ทว่าร่างกายทั้งร่างกลับแข็งทื่อ ราวกับรูปปั้นหินที่ถูกสลักขึ้นมาและหยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลาชั่วนิรันดร์
อันเชี่ยนผลักมือที่วางอยู่บนไหล่ของเธอออก ร่างของพี่อวี๋ก็หงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างแข็งทื่อ ไม่เหลือลมหายใจและไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ทว่าจมูกของเขายังคงหายใจ ลูกตายังคงกลอกไปมา แม้แต่ปากก็ยังขยับอ้า ๆ หุบ ๆ พลางตะคอกถามอันเชี่ยน "แกทำอะไรฉัน รีบคลายให้เดี๋ยวนี้! แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!"