กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397
อันเชี่ยนเดินมุ่งหน้าไปยังสุดทางเดินอย่างต่อเนื่อง ทิ้งห่างจากบริเวณที่มีภูตผีรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็พบห้องพักเดี่ยวขนาดเล็กห้องหนึ่งและเข้าไปพักอยู่ข้างใน
ห้องเล็ก ๆ นี้คงไม่มีนักท่องเที่ยวเข้าพักมานานหลายปีแล้ว ภายในมีกลิ่นอับของเชื้อราเจือปนกับกลิ่นคาวน้ำทะเลจาง ๆ
อันเชี่ยนไม่ได้เปิดไฟ หลังจากใช้เก้าอี้ขัดประตูเอาไว้แล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงเดี่ยวทันที ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า ห่อตัวเองจนมิดชิด ก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์
เมื่อมีทั้งประตูห้องและผ้าห่มกั้นเสียงเอาไว้ ในที่สุดเสียงอึกทึกภายนอกก็เบาลงบ้าง ฟังดูคลุมเครือจนแทบจับใจความไม่ได้