เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 369
เสียงดนตรีอันไพเราะอ่อนหวานบรรเลงคลอไปทั่ว กลิ่นชาหอมละมุนที่เรียบง่ายแต่สง่างามอบอวลอยู่ในอากาศ
ภายในตู้โดยสารชั้นหนึ่งมีผู้โดยสารอยู่ไม่มาก โต๊ะหนึ่งมีผู้โดยสารนั่งอยู่เพียงคนเดียว ส่วนเก้าอี้ที่ผู้โดยสารนั่งล้วนเป็นโซฟาหนังบุนวมหนานุ่มเต็มใบ
ทั่วทั้งตู้โดยสารยังปูด้วยพรมราคาแพง ด้านบนแขวนโคมระย้าคริสตัล แสงไฟนวลตาที่สว่างไสวกำลังพอดีทำให้ผู้โดยสารทุกคนดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและมีเลือดฝาด
"ติ๊ง!"
ผู้โดยสารคนหนึ่งในตู้ชั้นหนึ่งกดกริ่งเรียกพนักงาน ท่าทางของเขาสง่างามอย่างยิ่ง หลังจากกดกริ่งแล้ว ยังหยิบผ้าเช็ดปากบนโต๊ะมาเช็ดมืออีกด้วย
อันเชี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตบไหล่อูเสี่ยวถงเบา ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในตู้โดยสารชั้นหนึ่ง
"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยเหลือไหมคะ?"