กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 331
…
ภายในนครแร่
"ที่รัก..."
อู่เอนกายพิงเตียงอยู่ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเลิกเสื้อของตนขึ้น "ถึงเวลาทายาแล้ว มาช่วยฉันหน่อยสิ ฉันเจ็บมากเลย"
"จะเจ็บอะไรนักหนา" อันเชี่ยนปิดหนังสือในมือลงดังพับ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ "นายบาดเจ็บที่ท้อง ไม่ใช่ที่มือสักหน่อย"
"แต่ฉันอ่อนแรงเกินไป จนเอื้อมมือไปแตะแผลไม่ถึง" อู่ค่อย ๆ เอนตัวลงบนหมอนนุ่ม มือข้างหนึ่งวางบนหน้าผาก ทำท่าทางอ่อนแอ ก่อนจะเริ่มพูดจาเหลวไหล
"งั้นฉันไปเรียกสาวใช้มาช่วยเปลี่ยนยาให้นาย"
อันเชี่ยนไม่สนใจคำพูดไร้สาระของเขาแม้แต่น้อย เธอผลักประตูเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู อันเชี่ยนก็เกือบชนเข้ากับดาเมียนที่ไม่รู้มายืนอยู่หน้าห้องตั้งแต่เมื่อไร