เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311
อันเชี่ยนไม่ได้เดินเตร็ดเตร่อยู่ในหมู่บ้านอีก แต่กลับไปยังลานบ้านที่ทางหมู่บ้านจัดสรรให้พวกเขา
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว คนอื่น ๆ คงไม่มัวคุยเล่นกับเด็ก ๆ อยู่ที่โรงเรียนต่อไป อย่างไรก็ต้องกลับมากินข้าวกันแน่นอน
เป็นไปตามคาด อันเชี่ยนยังเดินไปไม่ถึงหน้าประตู ก็พบกับหลี่น่าที่เดินสวนออกมาพอดี
ที่แปลกคือมีเพียงหลี่น่าคนเดียวที่กลับมา พอเห็นอันเชี่ยนยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ร่างของเธอก็อดสั่นขึ้นมาไม่ได้ ดูท่าคงตกใจไม่น้อย
"ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ" อันเชี่ยนถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ พลางผลักประตูลานบ้านให้เปิดออก
หลี่น่าปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว เธอก้มหน้าเดินตามหลังอันเชี่ยนเงียบ ๆ ก่อนตอบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "…พวกเขายังมีธุระ จางเหรินเต๋อให้ของพวกนี้ฉันมา บอกให้กลับมาก่อไฟให้หม้อร้อนก่อน แล้วเอาของพวกนี้ไปนึ่ง พอพวกเขากลับมาก็จะได้กินเลย"
อันเชี่ยนสังเกตเห็นว่าหลี่น่าถือข้าวโพดมัดเล็ก ๆ อยู่ในมือ "ได้ งั้นเราสองคนมาช่วยกันทำเถอะ"