เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270
อันเชี่ยนไม่คิดว่าเงาร่างของตนจะถูกมองเห็น หรือถูกสังเกตด้วยตาเปล่าได้
ภายในสวนพืชตระกูลเฟิร์น พืชพรรณต่าง ๆ ล้วนเจริญงอกงามอย่างหนาแน่น ทั้งใบและลำต้นสานทับซ้อนกันไปมา ขอเพียงเข้าไปอยู่ในดงพืช ก็แทบไม่ต่างจากสวมชุดล่องหน ร่างกายทั้งร่างถูกบดบังไว้อย่างมิดชิด
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้เหมือนพนักงานคนที่สามซึ่งกำลังเดินไปมาอยู่ในตอนนี้ ที่ไม่คิดจะซ่อนตัวเลยแม้แต่น้อย กลับแหวกพืชที่ขวางทางอย่างเปิดเผย เดินตรงเข้ามาหาเธอราวกับไม่เห็นสิ่งใดอยู่ในสายตา
แต่ไม่ว่าการคาดการณ์ในใจของอันเชี่ยนจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ในความเป็นจริง พนักงานคนที่สามกำลังเดินมาทางเธอจริง ๆ
อันเชี่ยนถอดถังน้ำที่สะพายอยู่บนหลังออก วางทิ้งไว้ที่เดิม แล้วใช้ใบไม้บังไว้บางส่วน แต่ก็ยังเผยให้เห็นอีกบางส่วน เพื่ออำพรางให้ดูเหมือนว่าตัวเธอยังคงอยู่ตรงนั้น