กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 258
อู่รีบวิ่งเข้ามาหาอันเชี่ยน ก่อนยืนขวางระหว่างเธอกับฉู่ชิงเหยียน แล้วมองฉู่ชิงเหยียนด้วยสายตาระแวดระวัง
อันเชี่ยนหายตัวไปนานเกินไป ทุกคนจึงออกตามหาเธอกันหมด
ฉู่ชิงเหยียนกลับมาถึงก่อนเขาหนึ่งก้าว
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนยังอยู่ด้วยกันตามลำพังในป่าละเมาะช่วงหนึ่งด้วย เรื่องนี้ทำให้อู่กระวนกระวายใจแทบแย่
เขากวาดสายตามองฉู่ชิงเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า "คิดจะฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่มายั่วยวนที่รักของฉันใช่ไหม?"
ฉู่ชิงเหยียนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่ตอบอะไร
อู่พูดต่อ "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ อยากแกล้งทำตัวน่าสงสารให้ที่รักของฉันเห็นใจล่ะสิ เลิกเสแสร้งได้แล้ว"
"เดี๋ยวก่อน ๆ คำพูดนี้มัน..." อันเชี่ยนทนฟังต่อไม่ไหว จึงคิดจะเอ่ยปากไกล่เกลี่ย
"หึ น่าเบื่อ"