กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249
อันเชี่ยนนอนอยู่บนเตียงตามลำพังอีกพักหนึ่ง เมื่อรู้สึกว่าศีรษะไม่ปวดและไม่เวียนหัวแล้ว จึงลุกขึ้นสวมรองเท้า เดินไปที่ประตูห้อง ก่อนจะเปิดแง้มออกแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง
ด้านนอกประตูมีคนยืนรออยู่ไม่น้อย
"อันเชี่ยน เธอเป็นยังไงบ้าง? ยังเวียนหัวอยู่ไหม?" เสิ่นอวิ๋นเจียก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว กวาดตามองสำรวจร่างกายของอันเชี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลี่ฮุ่ยซินก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน เธอจ้องมองอันเชี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรแล้ว จึงพาจ้าวจื้อเหลียงออกไป
อู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เขายืนอยู่ใกล้ประตูมากที่สุดมาตลอด สายตาจับจ้องอันเชี่ยนอย่างคาดหวัง