กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240
…
…
เช้าตรู่ของวันถัดมา
ฟู่—ฟู่
ลมพัดกระทบหน้าต่างจนส่งเสียงดังหึ่ง ๆ
อันเชี่ยนค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง ส่วนใบหน้าหล่อเหลาของอู่อยู่ชิดติดกับใบหน้าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาแทบจะสัมผัสได้
เมื่อคืนวังหนานมาที่ห้องของอู่
ไม่รู้เพราะเหตุใด อู่ถึงยื้อเวลาอยู่นานกว่าจะยอมไล่เขาออกไป
อันเชี่ยนเริ่มจากรู้สึกประหม่า ต่อมาก็ชินชา จากนั้นก็ง่วงงุนจนสติพร่าเลือน ก่อนจะสูญเสียความทรงจำและหลับสนิทไปในที่สุด