กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
อู่ก้มหน้ามองจื่อหรู
จื่อหรูมีส่วนสูงน้อยกว่าอู่อยู่มาก ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถเดินสายคนน่ารักหวานแหววได้
"มีอะไรหรือ?"
จื่อหรูเอ่ยถาม รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหาย ส่วนสีหน้าของอู่นั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีทองกลับจ้องเขาเขม็ง
อู่เองก็ถูกมนตร์เสน่ห์สะกดไว้ด้วยหรือ?
อันเชี่ยนคิดในใจ ดูท่าจื่อหรูจะมีฝีมืออยู่ไม่น้อย ถึงขั้นทำให้ภูตผีระดับสูงอย่างอู่ตกหลุมพรางได้
แต่...
อันเชี่ยนคิดผิด หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ภูตผีและมนุษย์ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น รวมถึงจื่อหรูเองต่างก็คิดผิด
"หึ ก็แค่คนแบบนี้เอง"