เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232
"ติงเหยา..."
อันเชี่ยนมองภูตผีผมสีเทาที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาไม่ใช่ใบหน้ากระดาษประหลาดเหมือนในเกม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเหมือนกัน จึงจำได้ทันทีที่เห็น
"อย่าสิ ผมไม่ได้ชื่อนี้ ชื่อจริงของผมคือติงเยี่ยน"
ติงเหยาฮุยในเกม หรือติงเยี่ยนในโลกความเป็นจริง โบกมือให้อันเชี่ยน
พวกเขาที่ถูกจับขังไว้ในเกมเพื่อทำหน้าที่เป็นเอ็นพีซี ต่างก็เป็นพวกโชคร้ายที่เมื่อออกจากเกมแล้ว ความทรงจำทั้งหมดก็กลับคืนสู่สมองของตัวเอง
ความทรงจำที่เพิ่มเข้ามาทำให้พวกเขาสับสนและงุนงงอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
บาลันกำลังใช้ประโยชน์จากพวกเขา และสละพวกเขาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อไล่ตามอุดมการณ์สร้างเกมที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง
เมื่อได้ข้อสรุปเช่นนี้ มนุษย์และภูตผีทุกคนที่ถูกขังอยู่ในเกมต่างก็โกรธจนแทบควันออกหู เตรียมรอเอาคำอธิบายจากบาลัน