เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 199
อันเชี่ยนถือมีดผ่าตัดไว้ในมือด้วยความรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วการลงมือกับเด็กเธอก็ยังทำใจให้ยอมรับได้ยากอยู่ดี
ทว่าหากไม่ลงมือก็ไม่ได้เช่นกัน
อันเชี่ยนวางมีดผ่าตัดลงบนหน้าท้องของเด็กหญิงตัวน้อยแล้วกดลงเบา ๆ คมมีดที่แหลมคมกรีดผิวท้องของเด็กหญิงจนเกิดแผลยาวขึ้นมาในพริบตา
"จุ๊บจิ๊บ... จุ๊บจิ๊บ..."
ท่ามกลางอวัยวะภายในที่ถูกควันไฟรมจนดำคล้ำ มีหนวดสีดำแดงขนาดเล็กจิ๋วราวกับไส้เดือนและมีสีเข้มข้นจนคล้ายจะหยดเป็นเลือดเลื้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว
อันเชี่ยนคว้ามันไว้ไม่ทัน
เพราะในชั่วพริบตาอันแสนสั้นนั้น บาดแผลบนหน้าท้องของเด็กหญิงที่ถูกกรีดออกก็ประสานเข้าหากันอีกครั้งแล้ว
ความเร็วในการสมานแผลของร่างกายเด็กหญิงนั้นรวดเร็วกว่าพวกสิ่งที่พบเจอก่อนหน้านี้เสียอีก
หากอันเชี่ยนไม่ได้จ้องมองอยู่ตลอด ก็คงมองไม่เห็นภาพตอนที่หนวดเส้นนั้นแวบผ่านไปเลยด้วยซ้ำ