กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190
อันเชี่ยนผลักประตูสีเขียวอมน้ำตาลเปิดออกอีกบาน
ภายในห้องปูด้วยกระเบื้องสีขาวทั้งหมด ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยคราบเลือดสีดำแดงที่แห้งกรังจนแข็งตัว
ใจกลางห้องตั้งโต๊ะเหล็กกล้าเอาไว้ ด้านหน้าโต๊ะมีแผ่นฟิล์มพลาสติกกึ่งโปร่งใสแขวนห้อยลงมาจากเพดาน ผ่านเลนส์กล้องทำให้สามารถมองเห็นเงาร่างที่ชัดเจนหลังแผ่นฟิล์มพลาสติกนั้นได้
เสียงลับมีดบาดแก้วหูระรอกแล้วระรอกเล่าดังลอดออกมาจากหลังแผ่นฟิล์มพลาสติก
เงาร่างรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ เนื้อตัวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ หลังแผ่นฟิล์มพลาสติกกำลังเงื้อมีดฆ่าหมูขึ้นแล้วฟันลงมาด้วยแรง
"อ๊า…………!"
เสียงกรีดร้องที่ทั้งอ่อนแรงและเจ็บปวดดังระคนกันไป เลือดสีสดไหลรินตามมุมโต๊ะลงสู่พื้น