เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187
เสียงของอู่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ร่างของอันเชี่ยนชะงักค้าง เธอเงยหน้ามองกลับไป พลางตอบด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "อ่า... นายยังอยู่อีกเหรอ เถ้าแก่ไม่ได้ออกไปแล้วหรือไง"
"เขาบอกว่าเขาจะออกไปจัดการเรื่องสถานที่กินมื้อค่ำของฉันคืนนี้ด้วยตัวเอง เลยให้ฉันอยู่ที่นี่พักผ่อนไปก่อน"
อู่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่าการที่เถ้าแก่บริษัทไลฟ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหมอกออกมาให้บริการเขาด้วยตัวเองเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเต็มประดา
เมื่อเทียบกันแล้ว อันเชี่ยนต้องเค้นสมองแทบตาย งัดสารพัดวิธีออกมาใช้เพื่อเรียกยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ แต่กลับไม่ได้รับแม้แต่ค่าแรง
ความแตกต่างระหว่างคนเรามันช่างห่างชั้นกันจนน่าเหลือเชื่อจริง ๆ
อ้อ ไม่สิ ต้องเรียกว่าความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับภูตผีต่างหาก