กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174
อันเชี่ยนเดินลงมาจากบันได พอดีกับที่ผีกำแพงกำลังลนลาน เดี๋ยวหันซ้ายเดี๋ยวหันขวา วุ่นวายจนทำอะไรไม่ถูก
"เร็วเข้า เร็ว ๆ! มานี่เร็ว!"
ผีกำแพงคว้าแขนอันเชี่ยนแล้วลากเธอกลับเข้าไปในห้องครัว ก่อนชี้ไปยังอาหารสองจานบนเคาน์เตอร์ที่เปื้อนเลือดแดงฉาน แล้วเร่งเร้า "อาหารสองจานนี้ต้องเอาไปส่งที่โต๊ะหมายเลขห้า"
"สองจานนี้คืออะไร?" อันเชี่ยนมองก้อนเนื้อสีชมพูหลายก้อนที่ลอยอยู่ในจาน ดูเหมือนจะยังดิบอยู่ด้วยซ้ำ
ผีกำแพงตอบว่า "สมองดิบแล่สด"
"…ก็คือสมองดิบใช่ไหม?" อันเชี่ยนลองจินตนาการถึงสัมผัสและรสชาติของการกินสมองดิบ ๆ แล้วรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาเล็กน้อย