กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
อันเชี่ยนพบว่าตนเองอยู่ในห้องขังแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าคือลูกกรงเหล็กหนาเท่าข้อมือ อีกสามด้านที่เหลือคือผนังสีดำสนิทที่ดูมันเยิ้ม
อันเชี่ยนกุมท้ายทอยที่ยังคงปวดแปล๊บแล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง บาดแผลบนแขนของเธอประสานเข้ากับเสื้อผ้าจนกลายเป็นสะเก็ดเลือด เนื้อที่ปริแตกออกมาดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้าตื่นแล้วหรือ"
เสียงของสตรีผู้สูงศักดิ์และเย็นชาดังขึ้นนอกลูกกรงเหล็ก
อันเชี่ยนสะดุ้งตกใจ รีบหันขวับไปมองทันที
ฝ่าบาทราชินีทรงแย้มพระสรวลยืนอยู่นอกลูกกรงเหล็ก ทอดพระเนตรอันเชี่ยนที่อยู่ภายในกรงด้วยแววตาพราวเสน่ห์และเกียจคร้าน ข้างกายของพระองค์มีเชเฟอร์ยืนก้มศีรษะด้วยความเคารพ