กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
"ฟู่..."
อันเชี่ยนวิ่งสุดชีวิต กลับมาจากอาคารหลักของปราสาทจนถึงหอพักคนงานในมุมอับของปราสาท
เพราะอู่ยังอาบน้ำไม่เสร็จ เธอจึงวิ่งพรวดออกมาจากห้องน้ำ ทำให้ค่าความยอมรับของเจ้าของปราสาทลดลงไปอีกนิดหน่อย
"เจ้าเพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงเอ๋ย!" อันเชี่ยนเปิดประตูออกด้วยความแค้นเคือง
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ในหอพักคนงานต่างกลับเข้าห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อนกันหมดแล้ว
ภายในอาคารทั้งหลังเงียบสงบยิ่งนัก
อันเชี่ยนเดินย่องเบา ๆ ไปยังหน้าประตูห้องของตนเอง