กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126
"หึ่ง——————"
ภายในหูเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
อันเชี่ยนรู้สึกว่าเบื้องหน้าของตนพร่ามัว วิงเวียนศีรษะ ในขณะเดียวกันร่างกายก็เกิดภาวะไร้น้ำหนักชั่วขณะ ราวกับหลุดลอยออกไปจากพื้นดิน
รอจนอาการเวียนหัวตาลายและอาการที่เท้าลอยเหนือพื้นดินหายไป
อันเชี่ยนพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้อำนวยการอีกแล้ว
เบื้องหน้าของเธอคือประตูเหล็กบานหนึ่ง ส่วนตัวเธอกำลังยืนอยู่ตรงจุดสูงสุดของขั้นบันไดทางขึ้น
อันเชี่ยนกวาดสายตามองไปยังกำแพงด้านข้าง
แม้ว่าที่นี่จะยังคงเป็นโรงเรียนมัธยมอวิ๋นฮุ่ย ทว่ากลับไม่ใช่โรงเรียนมัธยมอวิ๋นฮุ่ยที่เธออยู่