กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68
เจิ้งเจียชะโงกศีรษะมองเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นอันเชี่ยนที่ถูกประตูทับล้มอยู่บนพื้น ก่อนอื่นส่งเสียงร้องอย่างตกใจ จากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาทันที "ตายจริง ๆ ด้วย!"
เขากระโจนเข้าหาประตูและอันเชี่ยนด้วยมือและเท้า คุกเข่าลงกับพื้นแล้วร้องไห้ฟูมฟาย "อันเชี่ยน! อันเชี่ยน เจ้าจะตายไม่ได้นะ! เราสองคนพึ่งพาอาศัย ร่วมสุขร่วมทุกข์กันมาหนึ่งด่าน ไม่นึกเลยว่าวันนี้ คนผมดำต้องมาส่งคนผมดำด้วยกัน! ฮือ..."
"..."
"คนผมดำ" อันเชี่ยนเงียบ ๆ และสั่นเทา ยกมือขึ้นตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง กัดฟันกรวดด้วยความแค้นเคืองแต่ก็เอ่ยตอบอย่างอ่อนแรง "แคก! ฉัน... ฉันยังไม่ตาย... เลิกคร่ำครวญได้แล้ว"
"ผีดิบอาละวาดแล้ว!"
เจิ้งเจียถูกอันเชี่ยนทำให้ตกใจจนสะดุ้งโหยง กระโดดถอยหลังลุกขึ้นยืนจากพื้น