กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
เสียงผู้หญิงไร้อารมณ์ก้องสะท้อนอยู่ในห้องแคบ ๆ
ฉู่ชิงเหยียนเหลือบมองเจ้าสุนัขตัวน้อยแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินต่อไปยังทิศทางประตูหน้า
"อย่า! อย่า! อย่า!"
ลูกสุนัขสีดำตัวน้อยลนลานเล็กน้อย แต่กรงเล็บของมันกดลงบนปุ่มทุกครั้ง
ฉู่ชิงเหยียนเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู
เขาพิงเข้ากับขอบประตู มองทะลุตาแมวออกไปด้านนอก
ด้านนอกกำลังอยู่ในช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน แสงอาทิตย์สีส้มอมเหลืองสร้างเงาที่มืดสลัวและเลือนรางขึ้นมากมาย
ฉู่ชิงเหยียนไม่ได้มองเห็นใครเลยผ่านตาแมว
เขาวางมือลงบนลูกบิดประตูที่ขอแค่กดเบา ๆ ก็ปลดล็อกได้