กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42
"………" หร่วนไป๋หลิงได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไรดี
อีกด้านหนึ่ง ภาพวาดกลับเล่าต่อไปเองโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของนาง "ครั้งหนึ่งข้าเคยคิดว่าพวกเราเป็นครอบครัวที่มีความสุขมาก แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความคิดเข้าข้างตัวเองของข้า ภรรยาของข้า รวมถึงลูก ๆ ทั้งสองคนต่างก็หมายปองทรัพย์สินของข้า พวกเขาคิดจะร่วมมือกันฆ่าข้า
แต่ก่อนที่โศกนาฏกรรมฆาตกรรมอันโหดร้ายครั้งนี้จะเกิดขึ้น ข้าก็สังเกตเห็นความผิดปกติของพวกเขาแล้ว
ดังนั้น จากการลอบสังหารฝ่ายเดียวจึงกลายเป็นการเข่นฆ่ากันทั้งสองฝ่าย สุดท้ายพวกเราต่างก็ตายกันหมด