กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34
อันเชี่ยนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถอยห่างจากปากประตู
เธอไม่เข้าใจว่าผู้หญิงห้องสี่ร้อยหนึ่งเหตุใดจึงมีปฏิกิริยาต่อเรื่องนี้รุนแรงถึงเพียงนี้ และอารมณ์ความรู้สึกช่างซับซ้อนปานนั้น
แปะแปะแปะแปะ!
การเคลื่อนไหวของหนังมนุษย์บิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามเวลาที่ผ่านไป พวกมันเริ่มทุบทำลายเครื่องประดับตกแต่งภายในห้อง
โคมไฟ โต๊ะ เก้าอี้ ล้วนถูกพวกมันปัดคว่ำและกระแทกตกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม
อันเชี่ยนเริ่มคิดทบทวนเส้นทางหลบหนีของตัวเอง
ทว่าการเคลื่อนไหวบางอย่างในมุมมืดที่สังเกตเห็นได้ยากกลับดึงดูดความสนใจของเธอ
หนวดสีดำแดงเส้นหนึ่งกำลังแนบไปกับพื้นแล้วยืดคืบคลานออกมาอย่างเงียบเชียบ