เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30
ระเบียงชั้นสามกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยอีกครั้ง
เหลือเพียงอันเชี่ยน ฉู่ชิงเหยียน และหวางเผิงสามคนที่ยืนอยู่กับที่ สีหน้าเคร่งขรึม
กริ๊ก
ท่ามกลางความเงียบงัน ประตูห้อง 301 ก็ถูกเปิดออก
ประตูถูกแง้มเปิดเป็นรอยแยกเล็ก ๆ นักศึกษาสาวที่ดูขลาดเขินโผล่หัวออกมาจากประตู นางเผยสีหน้าหวาดกลัวแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า "เมื่อครู่นี้... เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"
"มีผู้เล่นคนหนึ่งถูกถลกหนังไป น่าจะเกี่ยวกับไอ้สิ่งที่เรียกว่าค่าสตินั่นแหละ"
หวางเผิงเป็นคนเอ่ยปากขึ้นก่อน เขาจำได้ว่าตอนที่ไอ้มนุษย์เลือดเห็นหน้าเขาแวบแรกนั้นมีความหวาดกลัวปรากฏขึ้น เกรงว่าในสายตาของนางตัวเขาเองคงจะไม่ใช่มนุษย์ปกติธรรมดาไปเสียแล้ว
"ค่าสติลดลงแล้วจะถูกถลกหนังงั้นเหรอ?"
จี้เหยาที่พักอยู่ห้อง 301 พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าที่เดิมทีมีความหวาดกลัวอยู่แล้วก็ยิ่งตื่นตระหนกตกใจหนักขึ้นไปอีก