เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6
ประตูเปิดออกแล้ว ลมหนาวภายนอกโชยพัดเข้ามาในบ้าน เช่นเคย มีเพียงเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในบ้าน
เสียงฝีเท้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารทีละก้าว
อันเชี่ยนยืนอยู่ด้านข้างด้วยความตึงเครียด มือถือขวดน้ำยาลบคำผิดไว้แน่น มองตามเสียงฝีเท้าไปยังโต๊ะอาหาร
บนโต๊ะอาหารมีอาหารสามจานวางเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบ
ดูเผินๆ คล้ายกับอุดมสมบูรณ์ แต่บนอาหารกลับมีเชื้อรากลุ่มใหญ่แถมยังส่งกลิ่นเหม็นฉุนออกมาด้วย
นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นอาหารเหลือสามจานที่เหลือจนไม่รู้จะเหลือยังไงแล้ว ฝ่าฝืนกฎข้อที่หนึ่งอย่างสมบูรณ์แบบ [กฎข้อหนึ่ง: ในตู้เย็นไม่มีอาหารเหลือ ทุกคืนฉันต้องกินของสดใหม่ เธอทำได้แค่ออกจากบ้านไปซื้อกับข้าวตอนบ่ายสองโมงของทุกวันเท่านั้น]
สมดังคาด เสียงฝีเท้าเพิ่งจะเดินมาถึงข้างโต๊ะอาหารก็หยุดลง
วินาทีต่อมา เงาดำทึบรวมตัวและขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าในทันที กระทั่งศีรษะยังชนติดกับเพดาน
"โฮก———————!"