เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
แสงตะวันยามเย็นกำลังลาลับขอบฟ้า
ขณะนี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างกลางวันกับกลางคืนพอดี
ภายในป้ายรถเมล์เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง มีเพียงหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่งสะพายกระเป๋าเป้สองสายยืนรอรถอยู่ตามลำพัง
เธอขยับมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ พลันมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้น สิ่งที่อยู่ในมือคือ น้ำยาลบคำผิดเปลือกสีชมพูที่ถูกออกแบบให้มีรูปร่างเป็นตุ๊กตาหมีตัวน้อย
อันเชี่ยนเอ่ยขึ้นว่า "ตั้งแต่เรียนจบประถมก็ไม่เคยแวะเข้าร้านเครื่องเขียนเป็นพิเศษอีกเลย ไม่คิดเลยว่าเดี๋ยวนี้แม้แต่น้ำยาลบคำผิดก็ยังมีดีไซน์ฉูดฉาดขนาดนี้"
เธอเขย่าน้ำยาลบคำผิดในมืออีกครั้ง ลูกเหล็กเม็ดเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างในกลิ้งไปมาจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
เอี๊ยด
ขณะที่อันเชี่ยนกำลังเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำยาลบคำผิดอันใหม่ที่เพิ่งซื้อมา รถเมล์คันหนึ่งก็เข้ามาจอดเทียบป้ายโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร
เสียงเปิดประตูแสบแก้วหูที่เกิดจากการเสียดสีของยางดึงดูดความสนใจของเธอ