กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 268 รู้ความจริง
หลินลั่วเอ๋อร์เขียนอักษรแถวหนึ่งลงบนกระดาษ “ฟูเหรินจือเซียงอวี่ ฝูหย่างอี๋ซื่อ ฮั่วฉวี่จูหวยเป้า...”
เมื่อเห็นท่านอาหญิงจรดพู่กันตวัดน้ำหมึกลงบนกระดาษเขียน “ลำนำศาลากลัน” มือขวาเขียนเสร็จก็เปลี่ยนมาใช้มือซ้ายเขียน
ลายเส้นอักษรพลิ้วไหวสง่างามหมดจด
อักษรที่เขียนคืออักษรสิงซูอันยึดถือปรมาจารย์ด้านการเขียนอักษร “สองหวัง” ในยุคนั้นเป็นหลัก
อวี๋เจียอินแทบจะไม่รู้จักท่านอาหญิงผู้นี้แล้ว
ไม่รู้ว่าแต่ก่อนท่านอาหญิงเก็บงำประกายไว้ หรือว่าสูญเสียความทรงจำกันแน่
ยามที่นางถือพู่กันนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ดูราวกับเปลี่ยนเป็นอีกคน
สตรีสูงศักดิ์ในซีจิงส่วนใหญ่ล้วนเชี่ยวชาญการเขียนอักษรเช่นนี้ ทว่าเขียนได้งดงามเฉกเช่นท่านอาหญิงนั้น หาได้ยากยิ่ง
อย่างน้อยฮองเฮาเจาตัวปลอมก็เขียนไม่ได้