ตอนที่ 117 กังวลจนใจแทบสลาย

ตอนที่ 117 กังวลจนใจแทบสลาย

อวี๋เจียอินมิได้เอ่ยถาม ทว่าจิ่วเอ๋อร์กลับเป็นฝ่ายเปิดปากพูดเอง

ยามที่นางแลเห็นถุงหอมตรงเอวของอวี๋เจียอิน นางก็รู้แล้วว่าสือซ่งจำนางได้

สือซ่งเป็นคนดันทุรังยิ่งนัก ทั้งยังหัวรั้นอยู่บ้าง

หากมิได้คำตอบที่แน่ชัด ย่อมไม่มีทางรามือเป็นอันขาด

“คุณหนูฉู่ ข้าแซ่เสิ่น นามฮุ่ยจือ เป็นบุตรลำดับที่เก้าในเรือน เป็นคนเมืองหลวงเจ้าค่ะ” จิ่วเอ๋อร์กล่าวพลางปลดผ้าคลุมหน้าออก

นอกจากรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ไม่กี่รอยนั้น ผิวหนังทั้งสองข้างแก้มของนางยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ดูราวกับป่วยไข้ อีกทั้งยังคล้ายผลข้างเคียงจากพิษของการทาสิ่งใดลงไป

ทว่าเครื่องหน้ายังคงหมดจดงดงามยิ่งนัก

อวี๋เจียอินไม่แน่ใจว่าซูซูจะรักษานางให้หายได้หรือไม่

กระนั้นยังคงเอ่ยปลอบว่า “บางทีอาจจะยังรักษาหาย รูปโฉมอาจจะยังฟื้นคืนกลับมาได้”