ตอนที่ 238 วางยาสลบ

เสี่ยวอู๋ได้ยินคำพูดของลู่เจา ก็นิ่งเงียบไปครึ่งอึดใจ ก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า “ต้องไปจริง ๆ ขอรับ คุณหนูใหญ่ตระกูลจวงอุตส่าห์มีอาการดีขึ้น อย่าให้ทรุดลงไปอีกเลย”

หน้าอกของลู่เจาราวกับถูกใครคนหนึ่งบีบกุมเอาไว้ นางมองเสี่ยวอู๋ พลันนึกถึงหลังมือของเขาที่ถูกเปลวไฟเลียยามนั่งยอง ๆ เติมฟืนอยู่หน้าเตา นึกถึงท่าทางของเขาที่คอยอุ่นซาลาเปาไส้น้ำตาลไว้ข้างเตาเพื่อรอนางตื่น

นางค่อย ๆ พับกระดาษเซวียนให้เรียบร้อยอีกครั้ง ใส่ลงไปในช่องลับของกล่องยา จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน “ได้ ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้”

หัวไหล่ของเสี่ยวอู๋ผ่อนคลายลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่าก็เกร็งแน่นขึ้นมาทันควัน เขากลืนยิ้มฝืน ๆ ออกมา “เช่นนั้นข้าไปส่งเจ้าที่หน้าประตู”

ลู่เจาสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าออกจากประตูเรือน

เสี่ยวอู๋ร้องเรียกนางจากด้านหลัง “เสี่ยวลู่!”

ลู่เจาหันหลังกลับไป