ตอนที่ 227 สำรวจเบื้องต้น

นางเอ่ยพร่ำบ่นไม่หยุดหย่อน ประหนึ่งพ่อบ้านตัวน้อย

ซ่งเยี่ยนรับฟังอย่างเงียบงัน มิได้เอ่ยขัด กระทั่งนางพูดจบ จึงเปล่งเสียง “อืม” ในลำคอแผ่วเบาคำหนึ่ง

“เจ้าก็เช่นกัน” เขามองนางด้วยสายตาล้ำลึก “รั้งอยู่ในอาราม มิได้ปลอดภัยอย่างแท้จริง หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ จงให้จ้าวต้าพาเจ้าล่าถอยออกไปทางทางลับทันที อย่าได้รั้งรอประมือ”

ลู่เจาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่สังเกตได้ยากแวบหนึ่งจากคำพูดนั้น ในใจของนางพลันอบอุ่นขึ้นมา พลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้ารู้แล้ว!”

นอกหน้าต่าง ราตรีกาลยิ่งมายิ่งมืดมิด เส้นขอบฟ้าทางทิศบูรพรอันไกลโพ้น ปรากฏแสงสีขาวอมเทาจาง ๆ เลือนรางสายหนึ่ง

ซ่งเยี่ยนม้วนภาพลายเส้นอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บเข้าไปในอกเสื้อ

“ชั่วยามนี้ไม่เช้าแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด” เขาเอ่ยกับลู่เจา “วันพรุ่งยังมีกิจการงานอีกมาก”