ตอนที่ 222 ห้องใต้ดิน

ซ่งเยี่ยนทำเป็นไม่ได้ยินข้ออ้างเรื่อง “จัดการสุนัข” ของหยางเวย เขาเพียงย้อนถามอย่างเรียบเฉยประโยคหนึ่งว่า “เช่นนั้นหรือ” แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังเรือนในลานปีกแห่งนั้นทันที

“ซ่งเยี่ยน! เจ้า!” หยางเวยคิดจะขัดขวาง ทว่ากลับถูกแรงกดดันอันเฉียบขาดรอบกายของซ่งเยี่ยนสะกดข่มไว้ อีกทั้งตนเองเป็นฝ่ายผิดจริง ๆ จึงทำได้เพียงปั้นหน้าเขียวคล้ำเดินตามไป

ยามที่ซ่งเยี่ยนเดินผ่านคนรับใช้ชราตาเดียวผู้นั้น ฝีเท้าชะงักไปชั่วขณะอย่างยากจะสังเกต สายตาอันล้ำลึกหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาข้างเดียวอันขุ่นมัวและมือที่สั่นเทาน้อย ๆ ด้วยความตึงเครียดของอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ คนรับใช้ชราผู้นั้นหลบสายตาของเขาไปตามจิตสำนึก ก้มศีรษะลงต่ำยิ่งกว่าเดิม