กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซียวเลี่ยกลับไม่ยอมหยุดมือ เดินไปตรงหน้าจอกหยกใบนั้นอีกครา เลียนแบบท่าทางเริ่มต้นของเจินเหรินเมื่อครู่ สะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน จอกหยกใบนั้นกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง
เซียวเลี่ยหัวเราะฮ่า ๆ พลางเกาศีรษะเอ่ยว่า “ไอ้หยา ฝีมือยังไม่ถึงขั้น ฝีมือยังไม่ถึงขั้น วิชาคว้าสิ่งของจากความว่างเปล่านี้คงเรียนไม่ไหวแล้ว ดูท่าวิชามรรคของเจินเหรินยังคงล้ำลึกยิ่งนัก!”
รอยยิ้มบนพระพักตร์ของเซียวจิ้งเสวียนพลันเลือนหายไป ความคาดหวังเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง สายพระเนตรกวาดมองหยุนจงเจินเหริน แล้วปรายตามองเซียวเจว๋ที่สีหน้าดูย่ำแย่ไม่แพ้กันแวบหนึ่ง