กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในห้องทรงพระอักษร กลิ่นไม้จันทน์หอมเข้มข้นผสมปนเปกับกลิ่นสมุนไพรโอสถที่หวานเลี่ยนเล็กน้อย เซียวจิ้งเสวียนเอนกายพิงตั่งนุ่มอยู่ครึ่งหนึ่ง แววตาแฝงประกายแสงประหลาด มองดู “หยุนจงเจินเหริน” ผู้สวมชุดนักพรตสีขาวจันทร์ กระจ่าง มือถือพัดขนหางม้าที่ยืนอยู่กลางโถง
เจินเหรินผมขาวดุจขนกระเรียนใบหน้าดั่งดรุณ แววตากระจ่างใส มีกิริยาเซียนอยู่หลายส่วนจริงแท้ เขายิ้มบาง ๆ โบกพัดขนหางม้าเบา ๆ ผงกศีรษะให้เซียวหลางที่เข้ามาขอบพระทัยเล็กน้อย ถือเป็นการคารวะ
“หลางเอ๋อร์ รีบมาคารวะหยุนจงเจินเหรินเร็วเข้า” น้ำเสียงของเซียวจิ้งเสวียนแฝงความตื่นเต้นที่หาได้ยากยิ่ง “เจินเหรินคือยอดคนผู้พ้นโลกีย์ ชำนาญมหามรรคแกนทอง!”
เซียวหลางกดข่มความแคลงใจลง ป้องมือตามมารยาท “คารวะเจินเหริน”