กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เห็นสัญญาณแล้ว ทว่ากลับยังไร้วี่แวว...” ซ่งเยี่ยนทวนคำพูดประโยคนี้เสียงแผ่ว ตัวอักษรแต่ละตัวราวกับลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของเขา
ท่านพ่อกับพวกแม่ทัพเฒ่าเจียงมิใช่เพียงพ่ายศึกพลีชีพเพื่อแว่นแคว้นอย่างธรรมดา แต่พวกเขาถูกหักหลัง! ถูกคนกันเองเบิกตากว้างมองดูความหวังปรากฏขึ้นแล้วมลายหายไป จนกระทั่งก้าวเดินไปสู่ความตายในท้ายที่สุด!
ความโศกเศร้าเคียดแค้นและความหนาวเหน็บอันมหาศาลพลันโถมซัดทั่วร่างของซ่งเยี่ยนในชั่วพริบตา ราวกับว่าเขาสามารถได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังบนสนามรบในปีนั้น และมองเห็นภาพที่ท่านพ่อนองเลือดต่อสู้อย่างสุดกำลังท่ามกลางความหวังและความสิ้นหวังที่ถักทอเข้าด้วยกันจนถึงเสี้ยวอึดใจสุดท้ายผ่านหน้ากระดาษที่ขาดวิ่นแผ่นนี้