ตอนที่ 172 คดี 12

ลูกกระเดือกของซ่งเยี่ยนขยับขึ้นลง หลบเลี่ยงสายตากระจ่างใสตรงไปตรงมาของนาง หันศีรษะมองเปลวไฟที่เต้นระริก ชั่วครู่ใหญ่จึงเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“ข้าบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยไม่เป็นอันใด ย่อมดีกว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ”

คำพูดนี้เบาหวิว ทว่ากลับประดุจขนนกที่ปัดผ่านปลายใจของลู่เจาอย่างแผ่วเบา นางมองโครงหน้าด้านข้างที่เห็นชัดเจนเป็นพิเศษใต้แสงตะเกียงและแพขนตาที่ไหวระริกน้อย ๆ ของซ่งเยี่ยน ชั่วขณะนั้นกลับลืมโต้แย้งไปเสียสนิท

ในเวลานั้นเอง ตรงบานหน้าต่างพลันมีเสียงไหวดังขึ้นแผ่วเบายิ่ง

ทั้งสามคนในห้องตื่นตัวขึ้นมาในทันที ซ่งเยี่ยนดึงลู่เจาไปปกป้องไว้ด้านหลังเป็นคนแรก

เงาดำสายหนึ่งลอบผ่านเข้ามาในห้องอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับหลอมรวมไปกับราตรี ปลายเท้าแตะพื้นเงียบกริบ เป็นอิ่งชีที่กลับมาแล้ว