ตอนที่ 157 เรื่องเก่า

เขาหัวเราะขึ้นมาอีกครา หัวเราะจนน้ำตาไหลรินออกมา “เป็นเสด็จพ่อที่มอบภาพลวงตาให้ข้าก่อน! เป็นพระองค์ที่หวั่นไหวง่ายดายปานนั้นในตอนนั้น ทอดทิ้งฮองเฮา รังเกียจองค์รัชทายาท... ฮ่า ๆ พระองค์เหยียบย่ำคนที่เคยประคองไว้ในอุ้งมือลงสู่โคลนตมได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น! เช่นนั้นข้าเล่า ข้าก็มีโอกาสใช่หรือไม่ ตำแหน่งนั้น ในเมื่อองค์รัชทายาทนั่งได้ เหตุใดข้าจะนั่งไม่ได้กัน?!”

“ที่แท้ข้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่พระองค์ใช้คานอำนาจองค์รัชทายาท หมากตัวหนึ่งที่ใช้สอยได้ค่อนข้างถนัดมือเท่านั้น!... น่าขัน... ช่างน่าขันทารุณนัก!”