เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ประกายดาบที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในม่านตาของลู่เจานั้น เหน็บหนาวเสียดแทงกระดูก!
ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนี้เอง ซ่งเยี่ยนกลับตัดสินใจอย่างบ้าบิ่นยิ่ง เขาไม่เพียงไม่ถอยหลังปัดป้อง ทว่ากลับสืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวสั้น ๆ อย่างดุดัน ใช้ด้านหลังเยื้องไหล่ขวาข้างที่ถือกกระบี่ของตนเอง เข้าปะทะคมดาบอันดุดันนั้นอย่างไม่ยอมหลบเลี่ยง!
ขณะเดียวกัน มือซ้ายของเขายื่นออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ผลักเข้าที่หัวไหล่ของลู่เจาอย่างแรง!
“ชึ่บ—!”
เสียงคมดาบฉีกกระชากผืนผ้าดังบาดหูชัดเจน! หัวไหล่ของซ่งเยี่ยนสาดสายโลหิตออกมาในพริบตา!
ส่วนลู่เจาถูกเขาออกแรงผลักเช่นนี้ จึงร้องอุทานออกมาเสียงหนึ่ง ร่างทั้งร่างเซถอยหลังไป ชนเข้ากับโอ่งดินเผาผุพังว่างเปล่าที่เคยวางซ้อนไว้ตรงมุมกำแพงสำหรับดองผักจนคว่ำพอดี
“เคร้ง— โครม—!”