เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในขณะเดียวกัน ภายในภัตตาคารอันแสนคึกคักแห่งหนึ่งในนครหลวง เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่อึกทึก
เสี่ยวอู๋เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายกึ่งเก่ากึ่งใหม่ แต่งกายเป็นชาวบ้านธรรมดา เบียดเสียดนั่งอยู่ตรงโต๊ะเดี่ยวตรงมุมหนึ่งบนชั้นสอง หูทั้งสองผึ่งคอยเงี่ยฟัง เบื้องหน้ามีเพียงถั่วลิสงจานหนึ่งกับชาหยาบชามหนึ่ง แสร้งทำเป็นรอคน แต่แท้จริงแล้วกำลังรวบรวม “เบาะแส” อย่างสุดกำลัง
ครั้นสุราเหลืองลงท้องไปหลายจอก หัวข้อสนทนาของบรรดาโต๊ะรอบข้างก็ค่อย ๆ วกมาถึงคดีเฉินเหิงที่สะเทือนขวัญทั่วนครหลวงในยามนี้จริง ๆ
บุรุษผู้หนึ่งที่ดูคล้ายพ่อค้ากดเสียงต่ำเอ่ยว่า “…ได้ยินกันหรือไม่ เรื่องของรองเสนาบดีเฉินผู้นั้น มันพิลึกพิลั่นยิ่งนัก!”
“จะไม่เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ยักยอกไปมากมายเพียงนั้น นึกจะฆ่าตัวตายก็ฆ่าตัวตายเลยหรือ ซ้ำยังลากเอาคนทั้งครอบครัวไปด้วย ผู้ใดจะเชื่อกัน!” คนข้าง ๆ กล่าวรับคำ