เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ร่างของหลินจงสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างยากจะสังเกตเห็น เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวตามจิตสำนึก เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นมาตามแนวขมับ
น้ำเสียงเย็นเยียบของอิ่งชีดังขึ้น “พ่อบ้านหลิน หลบอะไรกัน ถึงตาเจ้าแล้ว”
“ข้า... ข้าไม่ได้หลบ...” น้ำเสียงของหลินจงแห้งผาก ฝืนข่มความสงบอย่างยิ่งยวด
จ้าวต้ายิ้มแสยะ “ไม่ได้หลบเช่นนั้นก็เข้ามา!” ขณะเอ่ย ก็ประสานมือกับอิ่งชี คลุมผ้าดำลงบนใบหน้าของหลินจงอย่างมิดชิดแน่นหนาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แทบจะในพริบตาเดียวกับที่ผ้าดำทาบทับลงไป!
“เป็นมัน!”
“เป็นมันขอรับท่าน! ไม่ผิดแน่!”
ชายหนวดเครารกครึ้มกับบุรุษร่างใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นตรงง่ามมือแทบจะตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกัน! ทั้งสองคนถึงกับชี้นิ้วไปยังหลินจงที่ถูกผ้าดำคลุมหน้าด้วยความตื่นเต้น ร่างกายโน้มไปข้างหน้า กลัวเหลือเกินว่าผู้สูงศักดิ์บนโถงจะไม่เชื่อ