เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อะไรกัน” หวังจิ้งจือชะงักงัน จากนั้นคล้ายกับได้ยินเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า จึงแค่นหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง น้ำเสียงสูงขึ้นหลายส่วน แฝงความดูแคลนอย่างชัดแจ้ง
“เจ้าเสมียนศาลตัวเล็ก ๆ เช่นเจ้าจะเข้าใจอะไรกัน ไม่ใช่โจรเด็ดบุปผารึ เจ้าจงดูเสื้อผ้าของหญิงสกุลหลินผู้นี้เสียก่อน ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นกระเซอะกระเซิงถึงเพียงนี้ นี่เป็นหลักฐานมัดตัวของการคิดมิดีมิร้ายอย่างชัดเจน เสี่ยวเอ๋อร์ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาจากที่ใด ถึงกล้ามาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ กังขาการอนุมานของขุนนางผู้นี้กับหน่วยตรวจการคดีที่นี่กัน”
สายตาเย็นเยียบของซ่งเยี่ยนกวาดมองไปยังหวังจิ้งจือ ทำให้คำพูดหลังจากนั้นของฝ่ายหลังติดค้างอยู่ในลำคอทันควัน
“ให้เขาพูด” น้ำเสียงของซ่งเยี่ยนไม่ดังนัก ทว่าแฝงอำนาจบารมีเด็ดขาด เป็นการอนุญาตแก่ลู่เจา และเป็นการกดข่มหวังจิ้งจือไปพร้อมกัน
เจ้าหน้าที่ชันสูตรอาวุโสเองก็มองลู่เจาด้วยความตื่นตระหนกและสงสัย เขาชันสูตรศพมานานหลายปี ย่อมรู้สึกเช่นกันว่าคดีนี้มีเงื่อนงำ ทว่าหวาดเกรงในอำนาจบารมีของหวังจิ้งจือจึงมิกล้าเอ่ยปากมากความ