ตอนที่ 2 ราคาของการปากมากคือ 007

น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับแจ่มชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความอึกทึก ฝูงชนเงียบกริบไปชั่วครู่ สายตาทุกคู่จับจ้องพร้อมเพรียงไปยังร่าง “หนุ่มน้อย” ผอมบางผู้สวมเสื้อผ้าป่านเก่าครึ่งท่อนผู้นี้

“เจ้าเป็นใครกัน พูดจาเหลวไหลอะไรกัน!” เจ้าหน้าที่ศาลเบิกตากว้าง

ลู่เจาไม่ได้มองเขา ความเคยชินจากอาชีพเก่าข่มสัญชาตญาณปลาเค็มจนมิด ชี้นิ้วไปยังศพแล้ววิเคราะห์ รัวคำพูดเร็วปรื๋อ:

“ประการแรก คนที่พลัดตกน้ำ ยามดิ้นรนซอกเล็บมักจะมีเศษโคลนทรายและพืชน้ำ พวกเจ้าดูเล็บของเขาสิ สะอาดสะอ้านยิ่งนัก”