กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 2: แม่เหนื่อยมากแล้ว
สวี่เหย่เดินตามฝูงชนไปทางประตูโรงเรียน รอบตัวมีแต่คนคุยกันจ้อกแจ้กเรื่องคำตอบ มีเพียงเขาที่เงียบ ๆ ซึมซับความงดงามของวัยเยาว์
ตัวเขาในวัยสิบแปดเป็นอิสระเสรี ไม่ต้องกังวลอะไร
ส่วนตัวเขาในวัยยี่สิบแปดผ่านเรื่องราวมาโชกโชน ชีวิตเละเทะไปหมด
ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในปีนั้น หลังแต่งงาน สวี่เหย่คิดอยู่หลายครั้งว่า ถ้าปีนั้นเขาไม่ได้ตามจีบกู้เมิ่งเหยา ชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้มากไหม
“หึ ดูท่าสวรรค์จะให้โอกาสฉันได้เลือกใหม่อีกครั้ง”
ตอนที่เขาใกล้จะถึงประตูโรงเรียน
“สวี่เหย่! สวี่เหย่!”