เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดูท่าภายในกลุ่มเล็ก ๆ นี้ก็ยังไม่กลมเกลียวกันอยู่ดี”
ติงอี้ยืนอยู่ท้ายสุด สายตากวาดมองผู้คนเบื้องหน้า พลางคิดในใจอย่างช้า ๆ
แม้ติงอี้จะมีความรู้สึกล่วงหน้าอยู่ว่าชีวิตในโรงฝึกยุทธ์แห่งนี้คงไม่ราบรื่นนัก แต่ก็ไม่คิดว่าวันแรกจะได้เจอเรื่องน้ำเน่าเช่นนี้ ซึ่งทำให้เขาต้องสงสัยว่าตนเองมีกายาดาวหายนะอะไรติดตัวอยู่หรือไม่
“หรือหม่าซานแค่ไม่ถูกชะตากับข้าเฉย ๆ? ไม่มีเหตุผลเลยนี่? เพราะข้ากลับไปตอนกลางคืนงั้นหรือ?”
ติงอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด แต่ครู่ต่อมาก็ยังไม่พบเบาะแสใด ได้แต่กดความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ชั่วคราว ตัดสินใจสังเกตการณ์สักสองสามวันก่อนค่อยว่ากัน
ไม่นานนัก เวลาหนึ่งถ้วยชาก็ผ่านไป ในหมู่ผู้คนเริ่มมีบางคนทนไม่ไหว สองขาสั่นระริก ปากร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“อะไรกัน?”