เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
[จุดฝากสมอง]
ในความมืด ติงอี้นอนอยู่บนเตียง สองตาจับจ้องเพ่งตรงไปยังความว่างเปล่าเบื้องบน พร้อมกับพยายามควบคุมลมหายใจของตนอย่างเต็มที่ แสร้งทำเป็นหลับสนิทไปแล้ว
แต่ร่างกายที่เกร็งแข็งเพราะความตึงเครียดมาเนิ่นนาน ทำให้กล้ามเนื้อของเขาเริ่มปวดเมื่อยเล็กน้อย นั่นหมายความว่าหากเขาโยกตัวเพียงนิดเดียว เตียงไม้เก่าคร่ำคร่าที่รองรับอยู่ใต้ตัวก็จะส่งเสียง “เอี๊ยด ๆ” แสบแก้วหูออกมา
ถึงกระนั้น ติงอี้ก็ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย เพราะหลังบานประตูไม้นั้นซึ่งห่างออกไปสามก้าวจากเขา กำลังมีเงาร่างสองคนหลังค่อมยืนอยู่
“ฟู่ว ฟู่ว...”
แม้จะมีบานประตูไม้กั้น ติงอี้ก็ยังแยกออกได้ว่าลมหายใจที่แฝงเสียงหวีดหวิวเบา ๆ นี้เป็นของตาเฒ่าหน้าซีดเหลืองคนนั้น ส่วนลมหายใจอีกเส้นที่แผ่วเบากว่า ไม่ต้องคิดติงอี้ก็รู้ว่าเป็นของใคร