กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อื้อ...” เจียงสุ่ยเฉิงก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เธอจึงทำได้เพียงดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทนฤทธิ์ยาสลบไม่ไหวและหมดสติไป
“ไป! เร็วเข้า!”
“ขยับเร็ว ๆ มือไม้คล่องแคล่วหน่อย!”
......