ตอนที่ 433 มันกำลังบอกว่าขอบคุณ

ตอนที่ 433 มันกำลังบอกว่าขอบคุณ

หมีหินล้มตึงอยู่กลางซากปรักหักพังของยุ้งฉาง

เกราะหินที่คลุมร่างยังคงรูปเดิมอยู่ แต่เลือดกลับไหลทะลักออกจากแผลตรงซอกคอไม่หยุด ไหลรินไปตามแผ่นไม้หักๆ แล้วรวมเข้ากับแอ่งน้ำขังในลานบ้าน

ฝูงหมาป่าวายุไม่ได้เฉียดเข้าไปใกล้คอกสัตว์เลย

พวกมันกระจายตัวเฝ้ารอบซากหมีใหญ่ พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ขยับแล้ว ถึงค่อยๆ ทยอยไปรวมตัวข้างๆ เพื่อนที่บาดเจ็บ

หมาป่าสีเทาตัวที่โดนอุ้งเท้าหมีฟาดนอนหมอบอยู่ใต้กำแพงพัง

ซี่โครงข้างหนึ่งของมันบวมเป่ง ขาหลังแทบลงน้ำหนักไม่ได้ หมาป่าวายุโตเต็มวัยสองตัวคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ ก้มหน้าเลียคราบเลือดบนขนให้

ราชาหมาป่าขาวยืนอยู่แถวหัวของหมีหินเพียงลำพัง

คบไฟถูกพายุหมุนทำลายล้างพัดดับไปตั้งนานแล้ว แสงไฟที่ชาวบ้านจุดขึ้นมาใหม่ส่องมาจากทางบ้านหิน ขนสีขาวเปรอะเปื้อนโคลนและคราบเลือด ทว่ายังคงเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางลานบ้านอันสลัวราง

เมฟบรรจุลูกหน้าไม้ใหม่อีกครั้ง