ตอนที่ 342 ยามเช้า

ตอนที่ 342 ยามเช้า

แสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างโรงแรมลงมากระทบพื้นไม้

เสียงนกร้องดังมาจากใต้ชายคา ล้อเกวียนบนถนนบดทับแผ่นหิน และชั้นล่างก็เริ่มมีเสียงลากโต๊ะเก้าอี้ดังขึ้น

ถนนในเนินหมอกครามเริ่มมีผู้คนสัญจร ไฟในเตาอบขนมปังถูกจุดขึ้นแล้ว คนส่งนมจูงสัตว์บรรทุกของเดินผ่านหัวมุมถนน ส่วนทหารลาดตระเวนกะดึกก็พากันหาวหวอดขณะเดินกลับค่ายพัก

ฟ่านไห่ซินลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องอันไม่คุ้นตา

คานไม้พาดขวางอยู่เหนือศีรษะ ท่อนหนึ่งมีร่องรอยการซ่อมแซม ผ้าม่านปิดไม่สนิท แสงเช้าจึงลอดผ่านร่องมาตกอยู่ที่ปลายเตียงพอดี เขาจ้องมองลำแสงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำของเมื่อคืนก็ค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา

ดวงจันทร์เหนือลานกว้าง รอยจูบที่หญิงสาวมอบให้ ประตูห้องที่ปิดลงหลังจากทั้งคู่กลับมาถึงโรงแรม รวมถึงดวงตาคู่นั้นที่ไม่กล้าสบตากับเขาเลยจนกระทั่งตะเกียงดับลง

เรื่องหลังจากนั้น เขายิ่งจำได้แจ่มชัดกว่าเดิม