เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 321 เงายักษ์สีขาวเงิน
บนพื้นโบสถ์สุริยันศักดิ์สิทธิ์ ลมราตรีพัดผ่านรอยแยกของกระจกสีเข้ามา
ในห้องสวดมนต์เหลือแสงเทียนสว่างอยู่แค่ครึ่งเดียว
ม้านั่งยาวถูกยกไปชิดไว้สองฝั่ง บนพื้นปูด้วยแผ่นไม้ที่ลากมาวางชั่วคราวหลายแผ่น อัศวินที่อยู่เฝ้าหลายนายคอยระวังภัยอยู่ในโบสถ์ อีกสองคนยืนคุมตรงประตูใหญ่ เพื่อกันไม่ให้คนข้างนอกเผลอบุกรุกเข้ามา
ไวเคานต์บาสก์ยืนอยู่หน้าแท่นบูชา เอามือทั้งสองข้างไพล่หลัง พยายามวางมาดผู้นำเมืองอย่างเต็มที่
แต่สายตากลับคอยชำเลืองไปที่ประตูทางลงชั้นใต้ดินบานนั้นไม่หยุด
ตรงนั้นมืดสนิทราวกับหลุมดำ
ประตูไม้เปิดอ้าไว้ บันไดหินข้างในทอดเป็นชั้นๆ ลงไปข้างล่าง แสงไฟสีทองมองไม่เห็นตั้งนานแล้ว เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดชื้นแฉะที่ลอยขึ้นมาจากด้านล่างเป็นระยะ
เขาเดินวนไปวนมาอยู่กับที่สองรอบ
พอเข้าสู่รอบที่สาม ก็อดไม่ได้จนต้องพูดขึ้นมา