ตอนที่ 300 ผมไม่รู้จริง ๆ

ตอนที่ 300 ผมไม่รู้จริง ๆ

ปลายนิ้วของโมโลกดลงบนผิวผลึก

“ดูให้ชัด ๆ”

ผลึกพลันสว่างวาบ

แสงสีฟ้าอ่อนแผ่ออกมาจากข้างใน จากนั้นก็ฉายขึ้นไปกลางอากาศ กางออกเป็นม่านแสงตรงรอยต่อระหว่างระเบียงทางเดินกับห้อง

หน้าต่างระบบสั่นไหวสองสามที แล้วก็สงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว

ในภาพปรากฏชั้นบนสุดของหอชมหมอก

โต๊ะกลมตัวเก่า ธงสัญญาณ หน้าต่างแคบ ผนังหิน แล้วก็มือของโมโลเอง

เขากำลังยืนตรวจดูรอบห้องอยู่ริมหน้าต่าง จานเข็มนำทางสามทิศในมือยังคงหมุนติ้ว

ผู้คนตรงระเบียงทางเดินต่างพากันเงียบกริบ