เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 296 ห้องที่กักขังสายลม
บนชั้นสองของคฤหาสน์ไวเคานต์แห่งเนินหมอกคราม แสงแดดส่องลอดรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา
แสงสายนั้นทอดลงบนพรม ตัดเป็นทางสว่างเรียวยาวเส้นหนึ่ง
เอลีอายืนอยู่หน้าประตู เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้น หงายฝ่ามือเล็งไปที่ประตูไม้ซึ่งถูกลงกลอนแน่นหนาจากด้านนอก
บานประตูหนามาก
ข้างนอกยังลงแม่กุญแจเหล็กเอาไว้อีกชั้น
ภายในห้องปูพรมหนานุ่ม บนผนังแขวนภาพสีน้ำมัน บนโต๊ะมีกาเงิน จานอาหาร แจกันดอกไม้จัดวางเรียบร้อย ข้างหน้าต่างยังมีเก้าอี้มีพนักพิงบุเบาะนุ่มตัวหนึ่ง
ข้าวของทุกชิ้นล้วนมีราคาแพง แพงเสียจนใครเห็นก็ดูออกทันทีว่า เจ้าของบ้านอยากให้แขกเข้าใจว่าที่นี่ไม่ใช่คุก
แต่พอประตูถูกล็อก ต่อให้ห้องจะสวยแค่ไหน มันก็เป็นได้แค่กรงขัง
เอลีอาจ้องมองแม่กุญแจ ปลายนิ้วสั่นระริกเบาๆ