ตอนที่ 240 การดิ้นรนอันสิ้นหวัง

ตอนที่ 240 การดิ้นรนอันสิ้นหวัง

“ไอ้สัตว์นรกเอ๊ย!”

โมโลชักดาบเงินขึ้นมา ปลายดาบชี้ตรงไปยังเวโรนิกาที่ลอยอยู่กลางอากาศ น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนลวดเหล็กที่ถูกกระชากออกมาจากลำคอ

ตาของเขาแดงก่ำ ในตาดำสะท้อนเงาร่างผมขาวที่ลอยตัวอยู่ใต้เพดานโค้งของโบสถ์ ชุดกระโปรงยาวที่ถักทอจากแสงไหลเวียนสีดำขาวแหวกว่ายอยู่รอบตัวเธออย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเลือดคู่นั้นก้มมองทุกสิ่งบนพื้นดิน ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวกที่คลานต้วมเตี้ยม

“ใจเย็นก่อน โมโล ตอนนี้พวกเราไม่มีทางชนะหรอก” อีเว็ตต์รีบห้ามพลางคว้าแขนเขาดึงกลับมา “ฉันจะหาทางถ่วงเวลาเธอไว้เอง พวกนายรีบหนีไป”

พอเวโรนิกาได้ยิน เธอก็เอียงคอ สายตาเลื่อนมาหยุดที่โมโล มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา

“จะรีบไปไย”

เสียงของเธอไม่ดัง แต่กลับดังเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน เหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล และเหมือนกระซิบแนบอยู่ข้างหูไปพร้อมกัน